«لغت نامه دهخدا»
[تُ رُ دَ / دِ] (حامص) اسم مصدر از ترنجیدن. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). سخت درهم کشیدگی و فشرده شدگی. (ناظم الاطباء). مرحوم دهخدا آرد: این کلمه را صاحب ذخیرهء خوارزمشاهی همه جا با طاء مؤلف نویسد : و تمدد را بپارسی طرنجیدگی گویند. (ذخیرهء خوارزمشاهی). || درشت گشتگی و دارای چین. (ناظم الاطباء).