ترنواز

«لغت نامه دهخدا»

[تَ نَ] (نف مرکب) مطرب تردست، خوش خوان :
نغمه دلکش نیست تا مطرب نباشد ترنواز.
مخلص کاشی (از آنندراج).
و رجوع به تر و ترنوازی شود.