«لغت نامه دهخدا»
[تَرْ] (ع مص) قصد کردن چیزی را بعد چیزی. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). تأمل کردن کلام یا رأی را اندک اندک تا نیکو کند تقدیر او را. (از المنجد). رَوَّزَ رأیه و کلامه؛ هم بشی ء منه بعد شی ء. (اقرب الموارد).