تریاکسوز

«لغت نامه دهخدا»

[تَ / تِرْ] (نف مرکب) از بین برنده و خنثی کنندهء پادزهر. زایل کننده و سوزانندهء تریاق و اثر آن :
به رزم اندرون زهر تریاکسوز
به بزم اندرون ماه گیتی فروز.فردوسی.