«لغت نامه دهخدا»
[تَ] (ع اِ) خوشهء انگور که دانهء آنرا خورده باشند. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). خوشهء خرما یا خوشهء انگوری که هر چه در آن بوده خورده باشند یا چیز کمی از آن باقیمانده باشد. (از المنجد). خرمایی که بار آنرا گرفته باشند. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). خوشهء خرمائی که فروفشانده شده باشد، هر چه در آن بوده. عذق یا خوشهء خرما از نخل مثل عنقود است از انگور. (از اقرب الموارد).