«لغت نامه دهخدا»
[تَ زَءْ ءُ] (ع مص) بانگ کردن شیر و غریدن. (منتهی الارب) (از المنجد) (از اقرب الموارد). بانگ کردن و غریدن شتر(1). (ناظم الاطباء). و رجوع به تزآر شود. (1) - ظ: شیر.