تزدغ

«لغت نامه دهخدا»

[تَ زَدْ دُ] (ع مص) نازبالش گرفتن و نازبالش خواستن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). مخده را زیر صُدغ گذاشتن. (از متن اللغه) (از اقرب الموارد).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر