تزک

«لغت نامه دهخدا»

[تُ زُ] (ترکی، اِ) ترتیب و انتظام و ضابطهء لشکر و مجلس و این لفظ ترکی است. گاهی توزک به زیادت واو نویسند مطابق رسم خط ترکی. (غیاث اللغات) (آنندراج). || ترکش. (آنندراج) (بهارعجم) :
فوج صد بوالهوس از ناوک آهی شکنم
تزک سینه پر از ناوک دلدوز من است.
سنجر کاشی (از آنندراج).