تزلق

«لغت نامه دهخدا»

[تَ لَ] (اِ) ترلب. تزلب :
این تزلق شوربا که باشد
با منصب و جاه جوش بره.بسحاق اطعمه.
و رجوع به ترلب و تزلب و بسحاق ص176 شود.