تزه

«لغت نامه دهخدا»

[تِ زِ] (اِخ)(1) یکی از قهرمانان یونان قدیم، پسر اژه(2) و پادشاه آتن بود که شخصیت نیمه افسانه ای داشت و اعمالش از بعضی جهات به هراکلس(3) شباهت داشت در لابیرنت کرت(4) دختر مینوس(5)، بنام آریان(6)رشته ای به او داد و او را راهنمایی نمود تا وی با مینوتور(7) دیو آدمخوار جنگید و او را کشت. وی آنگاه شاهزاده خانم مذکور را در جزیرهء ناکزوس(8) از دست داد و چون به هادس(9) خدای دوزخ حمله کرد بدوزخ محکوم گشت که بطور ابدی و نشسته در دوزخ بماند، تاریخ نویسان یونان او را اولین تشکیلات دهنده آتیک و تنظیم کنندهء قوانین اولیه آتن میدانند و رجوع به تزس شود.
(1) - Thesee.
(2) - Egee.
(3) - Heracles.
(4) - Labyrinthe de Crete.
(5) - Minos.
(6) - Ariane.
(7) - Minotaure.
(8) - Naxos.
(9) - Hades.