«لغت نامه دهخدا»
[تَ زَیْ یی] (ع مص) پوشش گرفتن و آراسته شدن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). پوشش گرفتن. (از اقرب الموارد) (از المنجد): تزیا بزی القوم؛ ای لبس کمایلبسون. (اقرب الموارد). تزیا بزی الصلحا؛ لباس نیکان گرفت. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).