تسخر زدن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ خَ زَ دَ] (مص مرکب)ریشخند زدن. استهزاء کردن. تمسخر کردن :
پر ز سر تا پای، زشتی و گناه
تسخر و خنبک زدن بر اهل راه.مولوی.
گفتم ز کجایی تو تسخر زد و گفت ای جان
نیمیم ز ترکستان نیمیم ز فرغانه.
مولوی (دیوان شمس چ فروزانفر ج5 ص120).
پرهیز دارید که تسخر زنید بر یک کودک. (دیاتسارون ص140 یادداشت بخط مرحوم دهخدا). و رجوع به تَسخَر و تَسَخُّر شود.