تسطین

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ع مص) استوار کردن و سنگین نمودن چیزی را. (از ناظم الاطباء).(1)
(1) - این کلمه در اقرب الموارد، متن اللغه، قطر المحیط، منتهی الارب و المنجد و لسان العرب و دیگر کتب لغت دیده نشده.