تسلس

«لغت نامه دهخدا»

[تَ سَلْ لُ] (ع مص) سالوسی و مکاری. (لطایف از غیاث اللغات) (آنندراج). سالوسی کردن :
تا به ناموس مسلمانی زیند
در تسلس تا ندانی که کیند.مولوی.
نور آن گوهر چو بیرون تافته ست
زین تسلسها فراغت یافته ست.مولوی.