تسلی شیرازی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ سَلْ لیِ] (اِخ)اسمش آقا رجبعلی و شغلش مذهّبی در تذهیب اوراق و تهذیب اخلاق. مقبول و مطبوع اهالی آفاق بوده، گاهی شعری می گفته. از اوست :
تسلی گر دمی خواهی به کام خویش دوران را
ترا افلاک دیگر باید و سیارهء دیگر.
ترک جان گفتم و فارغ شدم از زاری دل
نشد آسانتر از این چارهء بیماری دل.
(مجمع الفصحا ج 2 ص83).