تسمعه

«لغت نامه دهخدا»

[تَ مِ عَ] (ع مص) تسمیع. (منتهی الارب). تشبیع(1) کردن و تشهیر نمودن و منتشر کردن ذکر کسی. || شنوانیدن آواز کسی را. || برداشتن گمنامی از کسی. (ناظم الاطباء). و رجوع به تسمیع در همین لغت نامه شود. || (ع اِ) شنوایی. فعلته تسمعتک و تسمعه لک یعنی کردم آنرا تا بشنوی. (منتهی الارب) (از متن اللغه) (از اقرب الموارد) (از المنجد). مردم تسمیعه گویند. (از متن اللغه). فعلته تسمعتک، کردم آنرا برای شنوایی تو یعنی تا بشنوی و کذلک فعلته تسمعه لک . (ناظم الاطباء).
(1) - ظ: تشنیع.