«لغت نامه دهخدا»
[تَ شَبْ بُ] (ع مص) بزرگ شدن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). مطاوعه تشبیر؛ بمعنی تعظیم. (از متن اللغه). تعظم، یقال: شبَّره فتشبَّر؛ ای عظَّمهُ فتعظَّم. (اقرب الموارد) (از المنجد).