تشخانه

«لغت نامه دهخدا»

[تَ نَ / نِ] (اِ مرکب) آتشکده. (یادداشت مرحوم دهخدا) :
حصار بستد و تشخانه را بکند و بسوخت
ز شهر و دشتش گلزار کرد آتشدان.
مختاری (دیوان چ همایی ص358).