«لغت نامه دهخدا»
[تَ شَذْ ذُ] (ع مص) جنگ را ساختن. (زوزنی). آمادهء جنگ شدن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). مهیا شدن برای قتال و حمله. (از اقرب الموارد). || شادمان شدن. || سرعت نمودن بسوی کاری. || جنبیدن. || کج شدن تازیانه. || پریشان و متفرق شدن قوم. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || از حد درگذشتن در جنگ. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). تطاول قوم در جنگ. (از اقرب الموارد). || دامن به میان پای گرفتن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). استثفار. (اقرب الموارد). || بیم کردن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). توعد. (اقرب الموارد). || تهدید نمودن. || خشم گرفتن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). تغضب. (اقرب الموارد). || سر جنبانیدن شتر ماده از نشاط به دیدن علف. || از پس برنشستن ستور را. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).