تشظی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ شَظْ ظی] (ع مص) توتو از هم برخاستن نی و آنچه بدان ماند چون بشکند. (تاج المصادر بیهقی) (از زوزنی) (از منتهی الارب) (از آنندراج) (از ناظم الاطباء). || انشقاق پی: «کالدرتین تشظی عنهما الصدف». (از اقرب الموارد). کفتن پی. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || برجستن پارهء چوب. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || پراکنده شدن قوم. (از اقرب الموارد). و رجوع به تشظیظ شود.