«لغت نامه دهخدا»
[تَ] (ع ص) شفاعت کسی بدادن. (زوزنی). شفاعت دادن کسی را. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). یقال: شفع شفاعه فشفعته؛ ای طلب المعاونه فقبلت شفاعته ای طلبهُ و اعطیته الشفاعه. (اقرب الموارد). || شفع یا جفت چیزی گردانیدن. (از اقرب الموارد).