«لغت نامه دهخدا»
[تَ شَکْ کی] (ع مص) گله کردن. (تاج المصادر بیهقی). گله کردن از کسی. (زوزنی) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). شکوه کردن. (آنندراج) (از اقرب الموارد). || شکوه(1) ساختن زن تا دوغ زند. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). (1) - شکوه بفتح اول و سوم و سکون دوم پوست برهء شیرخوار که در وی شیر و آب نهند. (منتهی الارب).