تشویر کشیدن

«لغت نامه دهخدا»

[تَشْ کَ دَ] (مص مرکب) خجلت کشیدن. شرمساری بردن :
در خلقتم اوستاد تقدیر
جز کن نکشید هیچ تشویر.
واله هروی (از آنندراج) (از بهار عجم).
و رجوع به تشویر شود.