«لغت نامه دهخدا»
[تَ صَبْ بُ] (ع مص) شکیبایی کردن. (زوزنی) (دهار) (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || خود را بستم بازداشتن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || بتکلف صبر کردن. (از اقرب الموارد) : و تصبر و اصطبار می برزیدند و بر چندان تعذیب و تشدید صبر و جلادت مینمودند. (سندبادنامه ص329).