تصدقی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ صَدْ دُ] (ص نسبی) منسوب به تصدق.
- وجوه تصدقی؛ پولهای دفع بلا. پولهای صدقه : و روز مولود سلاطین وجوه تصدقی که قورچی باشیان .... بنظر آفتاب اثر می رسانیده اند ... به مستحقین تقسیم می نمودند. (تذکره الملوک ص20). و رجوع به تصدق و ترکیبات آن شود.