تضغیث

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ع مص) تر کردن باران زمین و گیاه را. (از منتهی الارب). تر کردن باران. (ناظم الاطباء). نمدار کردن گیاه را جعله اضغاثاً(1). (از اقرب الموارد). || (اِ) زمین و گیاه تر از باران. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). آنچه از باران زمین و گیاه را نمناک سازد. (از اقرب الموارد) (از قطر المحیط).
(1) - الضغث؛ قبضه حشیش مختلطه الرطب بالیابس. (اقرب الموارد).