تعرفگری

«لغت نامه دهخدا»

[تَ عَرْ رُ گَ] (حامص مرکب)وضع و فرض کردن. (وحید دستگردی). شناساندن :
بود مه و سال ز گردش بری
تا تو نکردیش تعرفگری.
نظامی (مخزن الاسرار چ وحید ص112).