«لغت نامه دهخدا»
[تَ] (ع مص) خوشبوی کردن. (دهار) (غیاث اللغات) (از اقرب الموارد) (از آنندراج). معطر ساختن و پراکنده نمودن بوهای خوش. (ناظم الاطباء). و رجوع به تعطر شود.
