«لغت نامه دهخدا»
[تَعْ] (ع مص) بازداشت خواستن کسی را. (دهار) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). اعاذه: اعاذهً و اعواذا؛ دعا کرد وی را به محافظت و قال لهُ اعیذک بالله و رقاه. یُقال: تعوذ بالله و استعاذ فاعاذهُ و عوّذهُ. (از اقرب الموارد). || ملتجی گردانیدن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). پناه دادن و در پناه آوردن. (غیاث اللغات) (آنندراج). پناه بردن. (قاموس کتاب مقدس). || حرز آویختن کسی را. (از اقرب الموارد).