«لغت نامه دهخدا»
[تَ بُ] (اِخ) سوره ای از سوره های قرآن. (از اقرب الموارد). سورهء شصت و چهارم از قرآن کریم. مکیه و آن هیجده آیت است و آغاز آن: بسم... یسبح لله ما فی السموات... پس از منافقین و پیش از طلاق.