«لغت نامه دهخدا»
[تَ رَ / رِ] (اِ) پیمانه و طشت سفالین. (ناظم الاطباء) : مِرکَس؛ تغارهء بزرگ که در وی جامه شویند. (منتهی الارب). مِخضَب؛ تغاره و لگن. (منتهی الارب). و رجوع به تغار و تیغار شود.