تغتغه

«لغت نامه دهخدا»

[تَ تَ غَ] (ع مص) سخن واضح نگفتن. (منتهی الارب). سخن گفتن بطریقی که فهمیده نشود و سخن واضح نگفتن. (ناظم الاطباء) (از دزی ج 1 ص 147). || آواز کردن: سمعت لهذا الحلی تغتغه؛ ای اصاب بعضهُ بعضاً فسمعت صوتهُ. (از اقرب الموارد). || (ع اِ) آواز پیرایه. || آواز خنده. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || تنگی و درماندگی در سخن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء).