«لغت نامه دهخدا»
[تَ] (ع مص) به هر دو نوبت یک بار دوشیدن شیر را هنگام کم شیری. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). گذاشتن یک دوشیدن میان دو دوشیدن ناقه هنگام کم شیری. (آنندراج) (از اقرب الموارد).