تغیظ

«لغت نامه دهخدا»

[تَ غَیْ یُ] (ع مص) خشم گرفتن. (تاج المصادر بیهقی) (دهار) (از ترجمان جرجانی ترتیب عادل بن علی). بخشم شدن. (صراح اللغه) (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || سخت گرم گردیدن نیمروز. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || (اِ) قوله تعالی ذکره: تغیظاً و زفیراً(1). تغیظ صوتی که از بسیاری خشم برآید و زفیر صوتی که از صدر برآید. || شدت گرمی و غلیان. (ناظم الاطباء).
(1) - قرآن 25 / 12.