«لغت نامه دهخدا»
[تُ اَ گَ دَ] (مص مرکب)تف انداختن. تف کردن. نشان دادن کراهتی سخت : نیست دندان اینکه پیران از دهان می افکنند تف به روی اعتبار این جهان می افگنند. واعظ قزوینی (از آنندراج). رجوع به تف و دیگر ترکیبهای آن شود.