تفشه زن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ شَ / شِ زَ] (نف مرکب) طعنه زدن. (آنندراج). آنکه سرزنشی می کند و طعنه می زند. مفتری :
به جنگ دعوی داری و سخت تفشه زنی
درشت گویی و پرخوار و خستوانه تنی.
ابوالعباس (از آنندراج) (از بهار عجم).