تفوق داشتن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ فَوْ وُ تَ] (مص مرکب) برتری و رجحان داشتن بر کسی یا چیزی. مزیت داشتن :
ز نقش پای تو معراج سربلندیهاست
زمین هزار تفوق بر آسمان دارد.
میرنجات (از آنندراج).
رجوع به تفوق و دیگر ترکیبهای آن شود.