تفییل

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ع مص) ضعیف رأی خواندن. (تاج المصادر بیهقی). زشت کردن رأی کسی را و منسوب کردن به خطا و سستی رأی و سست رأی گفتن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد): مدحت بقول صادق لم تفیل؛ ای لم یفیل رأیک. (اقرب الموارد).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر