«لغت نامه دهخدا»
[تَ وُ] (ع مص) باهم بانگ کردن تا همدیگر را شناسند. یقال: هما یتقاوهان؛ یعنی باهم آواز میدهند تا شناسند یکدیگر را، گویا به آوازی بانگ میکنند که آن، میان آنها نشان است معرفت را. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).