«لغت نامه دهخدا»
[تَ کَ دَ] (مص مرکب)زشت کردن و زشت شمردن کار کسی را. قبیح گردانیدن : شبهت نکرد که دشمنی تقبیح صورت کرده است. (ترجمهء تاریخ یمینی چ 1 تهران ص346).
