تقرب داشتن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ قَ ر رُ تَ] (مص مرکب) محرم بودن. (ناظم الاطباء). نزدیکی داشتن. قرابت : هرچند آن بر هوای پادشاهی بزرگ کردند و تقربی داشتند بزرگ. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص248).
بدر خدای قربی طلب ای ضعیف همت
که نماند این تقرب که به پادشاه داری.
سعدی.
رجوع به تقرب و دیگر ترکیبهای آن شود.