«لغت نامه دهخدا»
[تَ قَشْ شُ] (ع مص) به جامهء درشت روزگار گذاشتن. (زوزنی). بقوت اندک و جامهء درشت و چرکین زیست کردن. (غیاث اللغات) (آنندراج) (از ناظم الاطباء) (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || درویشی. (غیاث اللغات) (ناظم الاطباء). || تقشف جلد؛ عبارت از تیرگی و خشونت جلد. (غیاث اللغات) (ناظم الاطباء).