«لغت نامه دهخدا»
[تَ قَصْ صُ] (ع مص) مشغول داشتن بکاری و بسنده کردن، یقال: تقصرت الصبی به؛ مشغول داشتم آن کودک را به آن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).
