تقطی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ قَطْ طی] (ع مص) (از «ق ط و») درنگ و تأخیر نمودن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || فریب دادن یاران خود را. تقطی لاصحابه. (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || برگردیدن: تقطی بوجهه؛ برگردانید روی خود را. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || برنشستن جای برنشست. (منتهی الارب). بر ترک اسب برنشستن. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || (ع مص) (از «ق ط ی») اندک اندک برآمدن دلو از چاه بجهت بسیاری آب. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).