«لغت نامه دهخدا»
[تَ قَوْ وُ] (ع مص) خورش ساختن، یقال: فلان یتقوت بکذا. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). || خوردن: تقوت به و اقتات به اقتیاتاً؛ اکله. (از اقرب الموارد). قوت گرفتن. (تاج المصادر بیهقی).