«لغت نامه دهخدا»
[تَ] (ع مص) بسنده بودن چیزی گرمای تابستان را. (زوزنی). بسند آمدن چیزی کسی را به گرمای تابستان. || در تابستان بجایی اقامت کردن. (منتهی الارب) (از آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || رسیدن باران تابستان بکسی. (از اقرب الموارد).