تکادر

«لغت نامه دهخدا»

[تَ دُ] (ع مص) پیوسته نگریستن چیزی را. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). تکادرت العین فی الشی ء اذا دامت النظر الیه. (منتهی الارب).