تکاف

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (اِخ) دهی به خوزستان و دهی به نیشابور. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء). از قرای نیشابور است. ابوالحسن بیهقی گوید این لفظ تکاب است یعنی تَکِ آب و آن عبارتست از گودالی که آب در آن جمع می شود و گوید تکاب الگه ای است در خاک نیشابور که دارالحکومهء آن نُوزآباد (بویاباد) است این الگه دارای هشتاد و دو قریه می باشد و تکاب نیز قریه ای است در خوزستان. (مرآت البلدان). رجوع به تکاب شود.