«لغت نامه دهخدا»
[تَ] (ع مص) سرگرفتن شیر. || سرشیر و چربش فراهم آمدن بر سر شیر. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || نرم و روان شدن شکم ستور. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || به شدن بالای ریش. || برآمدن گیاه زمین، یقال: کثعت الارض؛ ای نجم نباتها. || کفک انداختن دیگ. || به یکبار برآمدن ریش و دراز و بسیار شدن آن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || خورده شدن چربش بالای خیک، یقال: کثعت السقاء؛ اذا اکل ما علاهء من الدسم. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).