تکریت

«لغت نامه دهخدا»

[تَ / تِ] (اِخ) شهری است، نامیدند آن را بنام تکریت دختر وائل. (منتهی الارب). شهری است به اقلیم چهارم قلعه ای محکم دارد که از بناهای اردشیر بابکان است و در سی فرسخی بغداد واقع است بر غربی دجله منسوب به تکریت بنت وائل، خواهر بکربن وائل که دیاربکر به او منسوب است و بعضی آنرا از دیار عراق عرب و برخی از ارمنیه شمارند. (انجمن آراء) (آنندراج). شهری در الجزیرهء بین النهرین. (ناظم الاطباء). شهری است بر حد میان جزیره و عراق. آبادان و خرم و با نعمت. (حدود العالم). شهریست میان موصل و بغداد و به بغداد نزدیک تر است و تا بغداد سی فرسنگ فاصله دارد و قلعهء محکمی در آنجا هست که بر ساحل غربی دجله واقع و بر دجله مشرف است... و این قلعه را نخست شاپوربن اردشیر بنا نهاد... (از معجم البلدان). رجوع به تاریخ گزیده ص177 و 450 و حبیب السیر و مراصد الاطلاع و تاریخ مغول اقبال ص145 و 457 و الاوراق و عیون الاخبار و تاریخ جهانگشای جوینی ج2 ص155 و نزهه القلوب ص28 و 36 و 49 و 50 و مجمل التواریخ ص274 و 393 و 410 و قاموس الاعلام ترکی و اخبار دولت سلجوقی ص121 و 131 شود.